متن گفتنی نیست، مستقیم سر پ.ن.

پ.ن1: یه یک ماهی هست که درگیر جنگ خاموشیم، البته من عددی نباشم جلوی بزرگترا، ولی دیروز بهم ثابت شد. (مخاطب خاص داره)

پ.ن2: خدایا همون قدر که نوکرتم، شرمنده ام.

پ.ن3: از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود    زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت

پ.ن4: چه فرقی می کنه اشک ضعف یا عرق شرم یا امتزاج هر دو؟ مهم نتونستن در عین خواستنه.

پ.ن5: یه دیدار دوستانه بود که 3 به 1 باختیم رفت توی آلبوم افتخاراتمون.

پ.ن6: این پست قبلیه باعث شد چندی از دوستان توصیه کنن که ای بابا احسان تو که می گفتی من عکسمو نشون نمیدم و ورش داری بهتره و از این دست. خب ورش نمیدارم به دو علت، اولیش به خودم مربوطه و لاغیر، دومیش نه به خودم مربوطه و نه لاغیر. ضمن اینکه خوشحالم که یک سری دوستان رخ نمودند!

پ.ن7: شکلک گذاری تو ذات ما نیست، یعنی اصلا تواناییش رو نداریم.

پ.ن8:

گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسواسی نیاویزم،

بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست.   (شاملو)

پ.ن9: رسما اعلام میکنم، این بلاگ همیشه و در همه حال فعاله، حتی در صورت بروز حوادث غیرمترقبه.

پ.ن10: بازهم شرمنده ام.

پ.ن11:

ما را رها کنید در این رنج بی حساب

با قلب پاره پاره و با سینه ای کباب

ب.ن1: راستی بلاگ من کم خواننده نداره ها! این روزا نظر غیرخصوصی کم شده!

۱۳٩۱/۳/٦ساعت ۸:٥٦ ‎ق.ظ توسط احسان نظرات ()
تگ ها: