سایه ی سنگ بر آیینـــه ی  خــــورشید چرا؟
خودمانیـــــم، بگـــو این همه تردیـــــد چرا؟

نیست چون چشم مرا تاب دمى خیره شدن
طعن و تردیـد به سرچشمه ی خورشید چرا؟

طنز تلخى است به خود تهمت هستى بستن
آن که خنـــــدید چرا؟ آن که نخنـــــدید چرا؟

طالـــــع تیـــــره ام از روز ازل روشن بــــــود
فــال کولـــــى به کفـم خط خطــــا دیـد چرا؟

من که دریـــــا دریـــــا غـــرق کف دستم بود
حـــالیــا حسرت یک قطـــره که خشکید چرا؟

گفتم این عیـــــــد به دیــــدار خودم هم بروم
دلــــم از دیـــدن این آینـــــــه ترسید چـــــرا؟

آمـــــدم یک دم مهمــــــان دل خــــــود باشم
ناگهـــــان سوگ شد این سور شب عید چرا؟

۱۳٩٢/۱٢/٢٧ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ توسط احسان نظرات ()