بیشتر ما با این ندا بزرگ شدیم: دوستت دارم اگر... دوستت دارم اگر، اگر ... دوستت دارم اگر نمره های کارنامه ات خوب باشد. دوستت دارم اگر دبیرستان را تمام کنی. اوه، چقدر دوست دارم مردم بگویند پسرش دکتر شده. و بدین ترتیب، ما عملا بتدریج باورمان می شود که می توانیم با رفتار خوب محبت بخریم، یا جایزه بگیریم، یا هر چیز دیگری را بدست آوریم. بعد هم با کسی ازدواج می کنیم که می گوید:"دوستت دارم اگر فلان چیز را برایم بخری." اگر ما بتوانیم کودکان خود و نسل آینده را با محبت بدون قید و شرط و با انظباطی محکم و یکنواخت و بدون تنبیه بزرگ کنیم، این کودکان هرگز از زندگی یا مرگ نخواهند ترسید و دیگر لازم نیست بنشینیم کتابهایی درباره مرگ و مردن بنویسیم.  تامس هریس

۱۳۸٧/۱٢/۱٤ساعت ۸:٥٧ ‎ق.ظ توسط احسان نظرات ()
تگ ها: روان شناسی